سكينة علينا و ثبت الاقدام ان لاقينا » ميگويد - بار خدايا اگر نه عنايت تو بودى ، ما را در كوى توحيد چه راه بودى ؟ و رنه توفيق تو بودى ، ما را به كار خير چه توان بودى ؟ آن بيچاره كه در طاعت منت بر اللَّه مىنهد از آنست كه راه بندگى گم كرده ، طاعت خود را وزن مىنهد و آن را بزرگ مىبيند و نظر دل و ديده از آن مىبنگرداند ، و در راه جوانمردى خود را در طاعت ديدن گبركى است ، و از آن نگرستن عين دوگانگى ! اگر صد بار در روزى شهيد راه حق گردى * هم از گبران يكى باشى چون خود را در ميان بينى و گفته‌اند لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذى - يعنى بالمن على السائل ميگويد - صدقه‌هاى خويش تباه مكنيد بآنك منت بر درويش نهيد ، مرد توانگر كه منت بر درويش مينهد به آنچه بوى ميدهد ، از آنست كه شرف درويشى و رتبت درويشان نشناخته و ندانسته كه ايشان امروز ملوك جهانند ، چنانك در خبرست « ملوك تحت اطمار » و فردا بپانصد سال پيش از توانگران در بهشت شوند ، كدام شرف ازين بزرگوارتر ! كدام نعمت ازين تمامتر ! قال ابو الدرداء - احب الفقر تواضعا لربى و احب الموت اشتياقا الى ربّى و احب المرض تكفيرا لخطيئتى - و روى ان النبى صلّى اللَّه عليه و آله و سلم قال لعلى - يا على انك فقير اللَّه فلا تنهر الفقراء و قرّبهم تقرّبا من اللَّه عزّ و جلّ ، رسول خداى على را گفت - اى على ، تو درويش خدايى ، نگر تا درويشان را باز نزنى و بايشان تقرب كنى و نزديكى جويى ، تا باللّه نزديك شوى . پس سزاى توانگر آنست كه منت بر درويش ننهد بل كه از درويش منت پذيرد ، و او را تحفهء حق بنزديك خود داند ، كه در خبرست : - « هدية اللَّه الى المؤمن السائل على بابه » و چرا منت بايد نهاد بر درويش كه نه او بدرويش ميدهد يا درويش از وى مىستاند ، لا بل كه وى بخداى ميدهد و خداى بدرويش مىسپارد . كذا قال النبى صلّى اللَّه عليه و آله و سلم « ان الصدقة لتقع فى يد اللَّه قبل ان تقع فى يد السائل » يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَنْفِقُوا مِنْ طَيِّباتِ ما كَسَبْتُمْ - بر زبان اشارت اين خطاب با جوانمردان طريقت است ، ايشان كه چون ديگران تحصيل مال كردند ، ايشان